De Ervaring van de dichtbijgelegen-geboorte

 Dit vanavond enkel gebeurd. Ik hoorde een vrouw jammerend luid buiten onze poort. Ik ging om te onderzoeken uit en er was een zitting van de arm landvrouw ter plaatse leunend tegen een boom. Zij hield haar het grote buik en kreunen. Haar weinig naakte zoon zat dichtbij het letten van op haar. Ik dacht „zij die baby gaat hebben om het even welke seconde“ en onderaan het overgaan tuk-tuk (een kar die door een motor wordt getrokken) markeerde om ons aan het ziekenhuis te nemen.

De bestuurder, die één neemt bekijkt de staat van de vrouw en het willen niet zijn schone zetels omhoog knoeien, die wordt geweigerd om haar te nemen. Ik bekeek dicht hem en zei „ik uw gezicht ken en ik uw tuk-tukaantal ken. Als u ons niet neemt, mijn vrienden en ik zal nooit uw tuk-tuk.“ opnieuw gebruiken Hij relented en wij binnengebracht allen en dreef aan de meest dichtbijgelegen kliniek.

De kliniek weigerde om haar goed te keuren. Zij hadden bevallings geen faciliteiten. Zij adviseerden ons om haar aan het onlangs gebouwde ziekenhuis te nemen. Dit was geen goed plan omdat a) het te ver was en B) het geen materiaal nog had. (Als u ziek wordt, adviseren zij de te krijgen vreemdelingen uit aan een ander land airlifted)

Onderhand mooing de vrouw als een koe. Ik kon niet haar in diep ademhaling trainen omdat a) ik niet de lokale taal spreek en B) zij doof was. Zo daar was ik, huffing en puffend en alle deed ik hyperventileerde me. Zij bekeek me met brede ogen als ik had verloren mijn mening.

Wij gingen naar een andere plaats, toen een andere. Ik was zeker ik de baby in mijn handen zou moeten vangen, toen wij definitief bij een kliniek aankwamen die haar zou nemen. Er was geen timing haar samentrekkingen. Zij loeide tegen die tijd als een sirene.

Wij kregen haar in de kliniek, op een gurney. Een arts sleepte aan haar kant mee en steunde vingers om te vragen hoeveel maanden zij was, maar zij schudde haar hoofd. Hij richtte aan haar peuter en dan aan haar buik maar zij schudde opnieuw slechts haar hoofd. Hij gestured „omhoog het Werpen?“ Zij neigde ja „.“

Nadat een paar bij haar buik port, ging hij in een bureau, kwam uit met een spuit en gaf haar een schot. Hij bevond zich bekijkend haar terwijl ik haar brow streek. „Indien u haar niet aan de leveringsruimte?“ neemt Ik vroeg. „Geen“ hij zei. „Niet is zij die een baby?“ heeft Ik vroeg.

„Nr, heeft zij voedselvergiftiging.“

In notulen, recht vóór onze ogen, liet leeglopen haar maag en zij zat en gaf ons omhoog een brede grijns.